ดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ ด้านเศรษฐกิจและสังคม เดือนสิงหาคม 2569

ดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ ด้านเศรษฐกิจและสังคม เดือนสิงหาคม 2569

                      ศูนย์วิจัยนวัตกรรมทางธุรกิจ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ ได้ดำเนินการจัดทำดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ ด้านเศรษฐกิจและสังคม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวัดการเปลี่ยนแปลงของ  สภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจและสังคมของประชาชนในภาคใต้ เก็บแบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่างจากประชาชนในพื้นที่ 14 จังหวัดภาคใต้ จำนวน 420 ตัวอย่าง

              ผลการสำรวจความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ ด้านเศรษฐกิจและสังคม เดือนสิงหาคม เปรียบเทียบเดือนกรกฎาคม และมิถุนายน 2569

ความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ด้านเศรษฐกิจและสังคม เดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม 2569

* หมายถึง ดัชนีความเชื่อมั่นที่ลดลง

                ผศ.ดร.วิวัฒน์  จันทร์กิ่งทอง ผู้จัดการศูนย์วิจัยนวัตกรรมทางธุรกิจ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ รายงานผลการสำรวจดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนในภาคใต้ ด้านเศรษฐกิจและสังคม พบว่า ดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนโดยรวมเดือนสิงหาคม (40.70) ปรับตัวลดลง เมื่อเปรียบเทียบกับเดือนกรกฎาคม (40.90) โดยดัชนีที่มีการปรับตัวลดลง ได้แก่  ภาวะเศรษฐกิจโดยรวม  รายได้จากการทำงาน  รายจ่ายด้านการท่องเที่ยว  ความสุขในการดำเนินชีวิต  ฐานะการเงิน (รายได้หักรายจ่าย)  การออมเงิน  การรักษามาตรฐานค่าครองชีพ  การลดลงของหนี้สิน  ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน  การแก้ปัญหายาเสพติด  การแก้ปัญหาความไม่สงบในพื้นที่จังหวัดชายแดน และการแก้ปัญหาเศรษฐกิจ  โดยดัชนีความเชื่อมั่นของประชาชนที่ลดลงเกิดจากสาเหตุหลายปัจจัย แต่ที่สำคัญ คือ ผลกระทบสะสมจากราคาน้ำมันและก๊าซธรรมชาติที่สูงต่อเนื่องตลอดทั้งเดือนสิงหาคม ซึ่งผลกระทบแบบลูกโซ่ ทำให้ต้นทุนสินค้าและบริการเกือบทุกประเภทสูงขึ้นตามไปด้วย ส่งผลกระทบโดยตรงต่อผู้มีรายได้น้อยถึงปานกลางเป็นอย่างมาก ซึ่งผลกระทบที่เกิดขึ้นมีดังนี้

1. ค่าครองชีพสูง  (ของแพงขึ้น) :  เนื่องจากต้นทุนทุกอย่าง ทั้งค่าขนส่ง ค่าวัตถุดิบพุ่งสูงขึ้นมาก ทำให้พ่อค้าแม่ค้าต้องขึ้นราคาสินค้า ทั้งข้าวของเครื่องใช้ แก๊สหุงต้ม อาหารการกิน ชาวบ้านต้องจ่ายเงินมากขึ้น แต่ได้ของเท่าเดิมหรือน้อยลง

                การแก้ปัญหาของรัฐบาล : ช่วยพยุงราคาโดยใช้เงินกองทุนมาอุดหนุนราคามันดีเซลและค่าก๊าซหุงต้ม  ออกโครงการไทยช่วยไทยพลัส 60/40  โครงการธงฟ้าราคาประหยัด  รถเร่ขายของ (รถพุ่มพวง)  การตรึงราคาสินค้า  ตัดวงจรพ่อค้าคนกลาง เป็นต้น ซึ่งการช่วยเหลือของภาครัฐก็สามารถช่วยประชาชนได้ในระดับหนึ่ง แต่เมื่อประชาชนไม่มีเงินจะจ่ายหรือเงินหมดก็กลับมาลำบากเช่นเดิม

2. รายได้ลด หนี้สินเพิ่ม (ชักหน้าไม่ถึงหลัง)   บริษัท ร้านค้าจำนวนมากแบกต้นทุนไม่ไหว ต้องลดโอที และเลิกจ้างพนักงาน ทำให้ประชาชนมีรายได้ลดลงอย่างมาก เงินออมที่เคยมีก็หมดไป ต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาใช้จ่ายในครอบครัว ทั้งค่าน้ำมัน ค่ากินอยู่ หนี้สินจึงเพิ่มขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

                การแก้ปัญหาของรัฐบาล : ให้ธนาคารของรัฐช่วยพักหนี้แก่เกษตรกรและผู้ค้ารายย่อย และออกโครงการให้กู้เงินฉุกเฉินดอกเบี้ยต่ำ เพื่อให้ชาวบ้านเอาไปหมุนเวียน  ซึ่งช่วยได้ในช่วงแรก แต่เมื่อรายได้ยังคงลดลง ไม่มีเงินผ่อนส่งธนาคารก็จะทำให้หนี้สินพอกพูนมากขึ้น

3. การท่องเที่ยวซบเซา (รายได้หาย)   จากการที่ราคาน้ำมันและค่าตั๋วโดยสารแพงขึ้น อีกทั้งยังเป็นช่วงฤดูฝนทำให้นักท่องเที่ยวน้อยลง ส่งผลให้ผู้ประกอบการและชาวบ้านที่พึ่งพาการท่องเที่ยวมีรายได้ลดลงอย่างมาก

                การแก้ปัญหาของรัฐบาล : ให้ธนาคารปล่อยกู้ดอกเบี้ยต่ำให้กับร้านอาหาร โฮมสเตย์ หรือบริษัททัวร์ เพื่อให้มีเงินไปหมุนเวียน จ่ายค่าเช่า และรักษาการจ้างงานลูกจ้างไว้  รวมถึงจัดงานแฟร์ งานเทศกาลของดีประจำจังหวัด  เป็นต้น  ซึ่งการช่วยเหลือจากภาครัฐอาจจะช่วยได้บ้าง แต่ไม่มากนัก เนื่องจากจำนวนนักท่องเที่ยว คือ สิ่งผู้ที่ประกอบอาชีพและหารายได้จากการท่องเที่ยวต้องการที่สุด

4. ความเครียดสะสม อาชญากรรมพุ่ง (สังคมมีปัญหา)   ประชาชนมีความเครียดจากปัญหาปากท้อง หนี้สิน ทำให้คนไม่ค่อยมีความสุข อีกทั้ง อาชญากรรมโดยเฉพาะการลักเล็กขโมยน้อยก็เพิ่มขึ้น เพราะคนต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ตลอดจนความเครียดส่งผลให้ปัญหายาเสพติดระบาดมากขึ้นตามไปด้วย

                การแก้ปัญหาของรัฐบาล : เปิดสายด่วนสุขภาพจิตให้คนโทรไปปรึกษา ให้อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านลงพื้นที่เยี่ยมเยียนพูดคุยให้กำลังใจชาวบ้าน  ให้ตำรวจเพิ่มสายตรวจ ออกลาดตระเวน ตั้งด่านตรวจ เป็นต้น   มาตรการดังกล่าวของภาครัฐ แม้จะช่วยประชาชนได้บ้าง แต่ก็เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ  ซึ่งปัญหาหลักของประชาชน คือ มีรายได้ไม่เพียงพอต่อรายจ่าย

จากการสัมภาษณ์ประชาชนต่อความคาดหวังและความต้องการ เพื่อนำไปสู่การแก้ปัญหาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ โดยประชาชนในหลากหลายอาชีพได้เสนอแนะต่อคณะรัฐบาล ดังนี้ 

1. ประชาชนต้องการให้รัฐบาลต่ออายุโครงการช่วยเหลือค่าครองชีพ ระยะที่ 2 (ช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม 2569) โดยอาจจะปรับเปลี่ยนเป็นโครงการ “คนละครึ่งพลัส” และให้เพิ่มวงเงินใช้จ่ายต่อวันจากเดิมไม่เกิน 200 บาท เป็น 300-400 บาทต่อวัน รวมถึงขอให้รัฐเพิ่มเงินสมทบช่วยจ่ายจากเดิม 1,000 บาท เป็น 1,500 บาทต่อเดือน เพื่อให้สอดคล้องกับราคาสินค้าที่แพงขึ้น ซึ่งจะช่วยให้ชาวบ้านมีกำลังซื้อสินค้าได้มากขึ้น และช่วยให้ร้านค้าเล็ก ๆ ในชุมชนมีเงินหมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง
2. เร่งแก้ปัญหาบัตรคนจน (บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ) อย่างเร่งด่วน โดยชาวบ้านต้องการให้รัฐบาลส่งเจ้าหน้าที่รัฐลงพื้นที่ตรวจสอบความเดือดร้อนของชาวบ้านจริง ๆ ไม่ใช่พึ่งพาแค่ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ที่อาจมีข้อผิดพลาด ทำให้คนจนที่เดือดร้อนจริงถูกตัดสิทธิ และขอให้ภาครัฐรีบดึงคนกลุ่มนี้กลับเข้าระบบเพื่อให้มีเงินประทังชีวิตในแต่ละเดือน
3. ช่วยลดค่าน้ำมันและก๊าซหุงต้มแบบตรงจุด โดยให้ทำเป็น “คูปองส่วนลด” แจกให้เฉพาะกลุ่มที่เดือดร้อนและจำเป็นจริง ๆ เช่น มอเตอร์ไซค์รับจ้าง รถสองแถว พ่อค้าแม่ค้า และเกษตรกร เพื่อให้คนกลุ่มนี้ลดต้นทุนลง เพื่อจะได้ไม่ต้องไปผลักภาระจนต้องขึ้นราคาสินค้าและบริการกับชาวบ้าน
4. สนับสนุนโซลาร์เซลล์ให้ชาวบ้าน โดยรัฐควรมีโครงการช่วยออกค่าใช้จ่ายในการติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาบ้านให้ประชาชนและร้านค้าเล็ก ๆ เพื่อให้ผลิตไฟฟ้าใช้เองได้ ซึ่งจะช่วยลดภาระค่าไฟฟ้ารายเดือนได้ในระยะยาว
5. กระตุ้นการท่องเที่ยวชุมชน โดยการจัดแคมเปญกระตุ้นให้คนไปเที่ยวชุมชน รวมถึงสนับสนุนการซื้อสินค้าและใช้บริการในชุมชน อาทิ ร้านอาหาร ร้านขายของฝาก โฮมสเตย์ และกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชน เพื่อให้ชุมชนมีรายได้และเกิดการจ้างงานในชุมชน